Hoxe é 13 de maio de 2026. Son festas en Santiago. As máis picheleiras que se adoita dicir por aquí. Agora é cando meu irmán faría a súa chiscadela favorita, sacaría o libro de familia e diría que claro, malia que non nacemos aquí, podemos dicir que somos, como mínimo, picheleiros de quinta xeración. O que é evidente é que nesta casa a Ascensión foi sempre unha época rara. A máis feliz moitas veces, profundamente triste case sempre. A nostalxia respirando no ambiente, o inicio do bo tempo e as promesas do verán. A miña primeira Ascensión foi o 8 de maio de 2016. Van xa dez anos. É a primeira Ascensión que paso traballando. Até agora sempre eran as últimas festas antes dos exames, o preparados, listos, xa, o feche do curso e estar un no medio da ‘boráxine’ ou rematando o estrés, necesitando desafogar ou perseguindo a celebración, recuperar o tempo perdido. Que é o tempo perdido? E como se mide o tempo? É a primeira vez que estou soa na Ascensión. Eran os días felices, as noites tri...