OS INCENDIOS FORESTAIS: TODOS SOMOS CULPABLES?
É evidente que para Oliver Laxe a resposta a esta pregunta é
un contundente: SÍ. A súa última película; “O que arde”, expón de maneira
visual, sutil e en ocasións case bordeando o límite do imperceptible; todos os
motivos que el ve nos incendios forestais.
O cineasta deixa clara a súa postura dende o momento no que
o primeiro plano da película son dúas máquinas xigantes, impoñentes, arrasando
cun bosque de eucaliptos; que, ademais, son unha especie foránea con moita
popularidade en Galicia polo seu rápido crecemento e que, ao contrarios que os
carballos, propagan o lume con moita facilidade.
Os incendios convertéronse nunha responsabilidade colectiva
pois son xa un problema a nivel social;
non só afectan á paisaxe e á beleza da nosa terra senón que o lume leva
intrinsecamente asociada a morte e, por se iso non fora suficiente, vivimos nun
momento histórico no que a conciencia ecoloxista e climática é unha necesidade.
Os bosques son o pulmón do planeta e para que non deixemos de respirar
precísase unha solución. O primiero paso para erradicar un problema é localizar
a súa orixe; pode que sexa por iso que en palabras de Oliver Laxe “o pirómano é
unha figura demonizada”. Para decatarnos de que os pirómanos só son un eslavón
da cadea de causas non necesitariamos máis que citar o incendio do Amazonas do
verán pasado: Debido a causas políticas.
O gañador do festival de Cannes aborda como un dos eixos
centrais do filme o despoboamento do rural e afróntao como un dos culpables do
lume. Certamente as aldeas están cada día máis valeiras, o maior número de
oportunidades laborais reside nas cidades e a vida de éxito que nos venden en
cine, tele ou literatura reside na urbe. A xente desaparece e a maleza crece. A
nivel político os gobernos teñen predisposición a escoitar ás multitudes; que é
onde están os votos e iso leva a unhas políticas forestais pésimas onde queimar
o monte se converte nunha morea de billetes.
Non podemos eximir ao pirómano da súa parte de culpa; pero Amador
xa cumpriu coa súa pena e semella que todas as chamas dos terreos que se
recalifican, das vinganzas persoais, dos accidentes, dos montes que se
descoidan, dos traballadores que queren
un mes mais de soldo... Toda responsabilidade cae en riba dunha soa
persoa.
O lume é fermoso e cruel e, se non queremos que o vermello
na paisaxe se converta nunha fotografía habitual, todos debemos recoñecer a
nosa parte de culpa porque o que estea libre de pecado que lance a primeira
pedra.
Comentarios
Publicar un comentario